Πατήστε το πλήκτρο "Enter" για να μεταβείτε στο περιεχόμενο

Η παράταση που δεν δόθηκε: Αλαζονική αναίδεια ή αδικαιολόγητο πείσμα;

Κωνσταντίνος Δημ. Γραβιάς
Πτυχιούχος Οικον. Παν/μίου Πειραιά
Λογιστής – φοροτεχνικός

Το «μνημειώδες» κοινό δελτίο τύπου της Α.Α.Δ.Ε. και του υπ. Οικονομικών (σ.σ. δημοσιεύθηκε 30.8.2022)  αναδεικνύει για μία ακόμη φορά την έλλειψη ενσυναίσθησης των ιθυνόντων, αλλά κυρίως την αποφυγή ανάληψης των ευθυνών τους για τα προβλήματα και τις δυσλειτουργίες που οι ίδιοι δημιουργούν. Ένα τέτοιο δελτίο τύπου, με τόσο ασαφή χρονικά όρια «παράτασης» (που θα καθοριστούν με απόφαση) θα μπορούσαμε να το κατατάξουμε με ευκολία στους περίφημους χρησμούς της Πυθίας.

Είναι πασιφανές πως ο αρμόδιος υπουργός δεν έλαβε διόλου υπόψη του τις επιστολές όλων των φορέων του κλάδου μας που ζητούσαν δικαιολογημένα νέα παράταση, τιμωρώντας έτσι τόσο τους συναδέλφους λογιστές-φοροτεχνικούς, όσο και τους φορολογούμενους πολίτες, δηλαδή ένα μέρος της κοινωνίας για την οποία όλοι οι πολιτικοί διατείνονται πως κάνουν τα πάντα για να βρίσκονται κοντά της. Έτσι, χιλιάδες δηλώσεις φυσικών προσώπων, θα υποβληθούν εκπρόθεσμα με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Διαχρονικά το θέμα των παρατάσεων αποτελούσε σημείο τριβής μεταξύ του υπουργείου Οικονομικών και του κλάδου μας. Μάλιστα, στον καιρό των μνημονίων η μόνιμη επωδός των ιθυνόντων ήταν πως οι θεσμοί δεν ήθελαν να ακούνε για παρατάσεις (σ.σ. βέβαια, κανείς από τους αρμοδίους δεν εξηγούσε στους θεσμούς τους λόγους που ο κλάδος μας ζητούσε παρατάσεις). Περαιτέρω, πολύ συχνά ακούγαμε για ανθρώπους της τελευταίας στιγμής, για λογιστές που μόλις δίνεται παράταση πάνε για τα μπανάκια τους και άλλα τέτοια «χαριτωμένα» που φυσικά δεν είχαν καμία σχέση με την πραγματικότητα. Αξίζει να σημειωθεί πως, στην πλειονότητα των περιπτώσεων οι παρατάσεις δίνονταν όχι επειδή ζητούντο από συνδικαλιστικούς ή άλλους φορείς, αλλά διότι παρουσιάζονταν μεγάλα προβλήματα στην υποβολή των δηλώσεων (όπως και σήμερα με τις δηλώσεις Ν, αλλά και εχθές με όλο το taxis), υπήρχαν ασάφειες και καθυστερήσεις στην έκδοση εγκυκλίων, κ.ά, γεγονός που φυσικά ήταν εν γνώσει των αρμοδίων. Συνεπώς δίνονταν για να καλυφθούν οι δικές τους καθυστερήσεις και όχι για να μάς κάνουν τη χάρη. Επίσης, να τονίσω πως πάντοτε ζητούσαμε σαφή χρονοδιαγράμματα και όχι παρατάσεις.

Ας πάμε όμως στο δια ταύτα. Οι παρατάσεις πρέπει να δίνονται από τον αρμόδιο υπουργό όταν υπάρχουν συγκεκριμένοι λόγοι που τις επιβάλλουν και εν προκειμένω υπήρχαν σαφείς λόγοι και απολύτως τεκμηριωμένα επιχειρήματα από τους φορείς μας. Επίσης, πάντοτε πρέπει να λαμβάνονται υπόψη και τα δημοσιονομικά της χώρας και εν προκειμένω μια ολιγοήμερη παράταση δεν θα επηρέαζε σε τίποτα τους ρυθμούς είσπραξης των φόρων που ο ίδιος ο υπουργός έχει δηλώσει πως είναι πολύ υψηλός.

Οι παρατάσεις δεν πρέπει να έχουν πολιτικό χρώμα, ούτε να αποτελούν αφορμή για πολιτική σπέκουλα. Δεν πρέπει να δίνονται αναλόγως με τα κέφια ή τα πείσματα του εκάστοτε υπουργού, ούτε βάσει των απόψεων ή πεποιθήσεων ορισμένων συμβούλων, αλλά βάσει των πραγματικών συνθηκών που τις επιβάλλουν και που ο αρμόδιος υπουργός μπορεί να τις ξεχωρίσει. Οι παρατάσεις που δίνονται όταν πρέπει, εκτός των άλλων λειτουργούν και σαν μια βαλβίδα αποσυμπίεσης.

Είναι απαράδεκτο που πλέον θα μείνουν εκπρόθεσμες χιλιάδες φορολογικές δηλώσεις και θα επιβληθούν πρόστιμα που θα τα επωμιστούν οι φορολογούμενοι, αλλά και οι συνάδελφοι λογιστές-φοροτεχνικοί. Κι αν τολμήσει να ψελλίσει κάποιος πως υπήρχε χρόνος, τότε να είναι σίγουρος πως υπάρχουν καταγεγραμμένα όλα, καθώς και όσα έπρεπε να διεκπεραιωθούν από τους συναδέλφους λογιστές και τότε όσοι ασπάζονται αυτές τις απόψεις θα αναθεωρήσουν.

Σαν επίλογο, θα παραθέσω το κατωτέρω, χωρίς κανένα άλλο σχόλιο.

«[…] Κενότητα των επιδείξεων, δράματα επί σκηνής, ποίμνια, αγέλες, κονταροχτυπήματα, ένα κοκαλάκι ριγμένο στα σκυλιά, ψίχουλα ψωμιού στη στέρνα με τα ψάρια, αχθοφόρα μυρμήγκια, τρεχαλητά φοβισμένων ποντικιών, μαριονέτες με κινήσεις σπασμωδικές. Λοιπόν, πρέπει ανάμεσα σ’ όλα τούτα να στέκεσαι πράος και χωρίς αλαζονική αναίδεια· όμως να ’χεις πάντα στο νου σου, πως ο καθένας αξίζει όσο αξίζουν εκείνα για τα οποία έχει φροντίσει». Μάρκος Αυρήλιος – Τα εις Εαυτόν

Source